มันทึของแม่
ในตุรกีมีมันทึราวสี่สิบแบบ มันทึของแม่ใส่เนื้อวัวมากกว่าที่มักเจอในตุรกี และทุกชิ้นห่อด้วยมือ มีเรื่องเล่าว่ามันทึเป็นอาหารเช้าจานโปรดของสุลต่านเมห์เหม็ดผู้พิชิต เรายืนยันไม่ได้ แต่เราเข้าใจเลยว่าทำไม
ครอบครัวของเรา
ครอบครัวเดียว ครัวเดียว และอาหารที่เราโตมากับมัน นี่คือเรื่องราวที่รูปไม่กี่รูปในอินสตาแกรมกลายมาเป็นบ้านตุรกีในทองหล่อ
เรามาจากย่าน Uğurmumcu เขต Kartal ฝั่งเอเชียของอิสตันบูล ที่บ้านเรา อาหารที่ทำให้ทุกคนมานั่งพร้อมหน้ากันคือมันทึ ถ้าเห็นแม่นั่งห่อมันทึ ก็รู้เลยว่าเย็นนั้นทุกคนจะอยู่บ้านกันครบ
เมื่อสามปีก่อน แม่กับเอเรนมากรุงเทพฯ เพื่อเยี่ยมครอบครัวที่อยู่ที่นี่มาสิบปีแล้ว เราชอบที่นี่มากจนตัดสินใจอยู่ต่อ
เราจัดกระเป๋าแบบครอบครัวตุรกี เสื้อยืดคนละสองตัว รองเท้าแตะหนึ่งคู่ และอาหารรวมกันหกสิบกิโล ทั้งชีสขาว ไส้กรอกซูจุก เครื่องเทศ ชา และขนมปังกรอบจากบ้านที่ทุกคนที่นี่คิดถึง ทุกวันนี้เอเรนก็ยังเดินทางแบบนี้อยู่
Our mother at home or in the kitchen, relaxed, natural light. The portrait shoot is still to come.
ทุกอย่างเริ่มที่โต๊ะกินข้าวในบ้าน แม่ทำอาหารให้เรากินทุกวันอยู่แล้ว เย็นวันหนึ่งเราเลยคุยกันว่า ทำไมไม่แบ่งให้คนอื่นได้กินด้วยล่ะ แม่ทำอาหาร เอเรนถ่ายรูป แล้วเราก็โพสต์ลงอินสตาแกรม มีคนสั่ง แล้วก็มีคนสั่งอีก
เราเปิดร้านบน Grab และได้สามออร์เดอร์ในสัปดาห์แรก เราอยู่ไกลบ้าน คนที่สั่งอาหารหลายคนก็เช่นกัน สิ่งที่พวกเขามองหาไม่ใช่ร้านอาหาร แต่เป็นรสมือแม่
อาหารทุกจานในเมนูคืออาหารที่ครอบครัวเรารัก เรากินเองก่อนเสมอ ถ้ายังไม่ดีพอสำหรับโต๊ะของเรา ก็จะไม่ไปถึงโต๊ะของคุณ
สองปีแรก เราเป็นแค่ครัวเล็ก ๆ ที่มีออร์เดอร์เยอะมาก แล้วแขกของเราก็เริ่มถามว่า ขอมานั่งกินอาหารเช้าด้วยได้ไหม ขอมาเจอคุณแม่ได้ไหม ไม่มีใครในบ้านเคยทำร้านอาหารมาก่อน เราเลยไม่แน่ใจ แต่พี่ชายของเอเรนมั่นใจ เขาพูดตลอดว่าเราต้องเปิดประตูต้อนรับ
เราเช่าตึกนี้ วันหนึ่งขณะที่กำลังทำอาหาร มีผู้ชายคนหนึ่งมาเคาะประตูถามว่าเปิดหรือยัง ตอนนั้นมีแค่โซฟา พรม กับทีวี เขาบอกว่าไม่เป็นไร แค่อยากกินข้าว แล้วเขาก็นั่งกินบนโซฟา
สัปดาห์นั้นเองเราย้ายของทุกอย่างขึ้นชั้นบนแล้วซื้อโต๊ะมา ตอนนี้เรามีห้าโต๊ะ เราก็ยังไม่เรียกที่นี่ว่าร้านอาหาร ที่นี่คือบ้านตุรกี และไม่มีใครที่เข้ามาเป็นลูกค้า ทุกคนคือแขกของเรา
แม่เริ่มงานตอนเก้าโมงครึ่ง ก่อนร้านเปิดหนึ่งชั่วโมงครึ่ง ข้าว ซุป เมเซ่ และสลัดอย่างจาจึก ทำสดใหม่ทุกวัน
จานที่ใช้เวลานานที่สุดคือซูเบอเรอิ แป้งจะถูกรีดเป็นแผ่น ต้มทีละแผ่น แช่น้ำเย็นจัด แล้วเรียงสลับกับชีสทีละชั้นด้วยมือ แบบที่แม่ ๆ ในตุรกีทำกัน มีวิธีที่เร็วกว่านี้ แต่เราไม่ใช้
ส่วนที่ยากที่สุดไม่ใช่การทำอาหาร แต่คือการหาวัตถุดิบที่ใช่ บางวันพี่ชายของเอเรนต้องขับรถไปแม็คโครห้าสาขาเพื่อหามะเขือยาวขนาดที่พอดี และพอเจอก็ซื้อทีละยี่สิบกิโล ซูแมค พริกอีซอต ชา และกาแฟของเรานำเข้าจากตุรกี
ที่นี่ไม่มีเคบับ เราลองทำแล้ว อร่อยดี แต่ยังไม่ใช่แบบที่ควรเป็น เราอยากเสิร์ฟสิ่งที่เราภูมิใจมากกว่า
ในตุรกีมีมันทึราวสี่สิบแบบ มันทึของแม่ใส่เนื้อวัวมากกว่าที่มักเจอในตุรกี และทุกชิ้นห่อด้วยมือ มีเรื่องเล่าว่ามันทึเป็นอาหารเช้าจานโปรดของสุลต่านเมห์เหม็ดผู้พิชิต เรายืนยันไม่ได้ แต่เราเข้าใจเลยว่าทำไม
นานมาแล้ว ชนเผ่าเร่ร่อนเติร์กเดินทางข้ามเอเชียกลางบนหลังม้า ย้ายที่พักทุกไม่กี่วัน เล่ากันว่าพวกเขาใส่โยเกิร์ตไว้ในถุงหนัง และการขี่ม้าทั้งวันก็เขย่าจนโยเกิร์ตเนียน เติมน้ำเย็นลงไปก็กลายเป็นไอราน จนถึงวันนี้ก็ยังเป็นเครื่องดื่มที่เข้ากับเมนูย่างที่สุด